این یادداشت با نگاهی به روانشناسی جنگ به تبیین استراتژی انجماد زخمها در سایه توقف نبرد میپردازد؛ رویکردی که در آن واشینگتن میکوشد با ایجاد وقفه در درگیری فرسایش زیرساختی را به اهرمی برای تحمیل اراده خود در اتاق مذاکرات مبدل سازد. تحلیل حاضر نشان میدهد که چگونه مدلسازیهای ماشینی غرب در فهم حقیقت تابآوری ملی و بازسازی استراتژیک در سایه دچار خطای محاسباتی شدهاند.
