هورخبر – با فروکش کردن نسبی شعله‌های نبرد چهل‌روزه اکنون صحنه رقابت از میدان‌های عملیاتی به سنگرهای دیپلماتیک و از آنجا به صحن پهناور خیابان‌ها منتقل شده است. گزارش‌های واصله از راهروهای سیاست بین‌الملل نشان می‌دهد که ایران این بار با دستانی پر و در موضعی تهاجمی دستور کار خود را در قالب یک بسته ده ماده‌ای روی میز گذاشته است؛ بسته‌ای که نه تنها اهداف استراتژیک جنگ را پوشش می‌دهد بلکه عملاً نقشه راه آینده منطقه را ترسیم کرده است.

در این میان تثبیت حاکمیت ایران بر تنگه هرمز در دوره آتش‌بس بزرگ‌ترین ضربه حیثیتی و استراتژیک به دولت ترامپ بود. تایید این موضوع از سوی وزارت خارجه ایران و واکنش منفعلانه کاخ سفید در فضای مجازی نشان از واقعیتی دارد که دشمن نیز به آن معترف است؛ ابزار قدرت ایران در آب‌های بین‌المللی نه تنها تضعیف نشد بلکه به لنگرگاه اصلی مطالبات تهران بدل گشت.

اما فراتر از بندهای مکتوب آنچه لرزه بر اندام نظم غربی انداخته نزدیک شدن به تحقق وصیت تاریخی شهید نصرالله و آرمان بزرگ رهبر شهید انقلاب است؛ یعنی اخراج نیروهای رزمی آمریکا از منطقه. حقیقتی که سید مقاومت با صراحت بر آن پای می‌فشرد، اکنون بیش از هر زمان دیگری در دسترس است: با خروج سربازان آمریکایی پوشالی بودن امنیت رژیم صهیونیستی عیان شده و فروپاشی آن تنها به تلنگری بند خواهد بود.

اکنون در بازه حساس دو هفته‌ای قرار داریم که سرنوشت این توافقات را رقم می‌زند. اگرچه سربازان غیور میهن همچنان با انگشت روی ماشه پاسدار مرزها هستند، اما نوبت به خیابان رسیده است. حضور یکپارچه و آگاهانه مردم در این روزها همان تضمین نهایی است که می‌تواند دیپلمات‌ها را در تحمیل اراده ملت به دشمن بدعهد یاری دهد.

در تحلیل نهایی اگر از زاویه دید دشمن به صحنه بنگریم کابوس واشینگتن تکمیل شده است: جمهوری اسلامی مقتدرتر از پیش در قدرت باقی مانده، ذخایر اورانیوم و توان موشکی‌اش دست‌نخورده است و حالا اهرم راهبردی تنگه هرمز را نیز با اقتداری مضاعف در اختیار دارد. این دو هفته هفته‌های تثبیت پیروزی است؛ جایی که پیوند میدان، دیپلماسی و خیابان نظم جدید را به دشمن تحمیل خواهد کرد.