از خودسازی تا تمدنسازی، مسیری بود که رهبر شهید با تمام وجود ترسیم کرد تا ایران دیگر نه در سایهی دیگران، که در قامت خود تمدن ظاهر شود. امروز در تلاقی اندوه و امید تداوم این مسیر زیر پرچم ولایت، تنها راه پاسداری از میراثی است که برای ظهور تمدن توحیدی آماده شده است.
بهون شهدای زاگرس در تهران، نه تنها یک مکان برای گرامیداشت یاد و خاطره دلاورمردان شهید زاگرس و جنگ تحمیلی رمضان، بلکه نماد تبلوریافتهای از پیوند ناگسستنی، عمیق و تاریخی ایلات و عشایر غیور زاگرسنشین با آرمانهای رفیع «قائد امت»، حضرت آیتالله سید علی حسینی خامنهای است.
وداع با رهبر شهید نه یک پایان، که آغاز تمدنی از اراده بود؛ جایی که تلاقی اندوه و اقتدار پیوند ناگسستنی ملت و نظام را به بیانیهای جهانی در قامت یک تشییع تبدیل کرد.
شب دیگری که تهران در آن با نوای بهون و حضور هزاران دلتنگ، میزبان شکوه وفاداری اقوام شد.
تشییع شکوه حقیقت؛
بخوان که امروز، صدای تو از حنجره میلیونها عاشق برخاست؛ بخوان که حقیقت، بر دوش مردمانت تشییع نشد، بلکه شکوهش در گامهای آنان تجلی یافت. بخوان، که تاریخ، این صدا را فراموش نخواهد کرد.
تشییع رهبر شهید قائد باشکوهترین میراث اجتماعی، معنوی دهه پنجم در دوران انقلاب اسلامی ایران است.
وقتی نوای کهن زاگرس در قلب پایتخت طنینانداز شد تا تجربهی بهون را از اهواز مقاوم به میعادگاه بدرقه برساند؛ پیوندی حماسی میان اصالت اقوام و ایمان ملی در آخرین سلام به پیشگاه رهبر شهید.
از سلولهای تاریک زندان تا اوج شهادت در مسیر معبود؛ ایران در سوگ ابرمردی است که تمام عمرش را وقف عزت امت کرد. اکنون زاگرستباران در میعادگاه بهون، برای آخرین سلام به پیشگاه این قامت بلند گرد آمدهاند.
از گرمای اهواز تا قلب پایتخت؛ برنامه فرهنگی بهون بختیاری برای میزبانی از عاشقان رهبر شهید در بلوار کشاورز آماده شده است. اسماعیل کمالی در این راستا، از تمام مردم غیور ایران دعوت کرد تا در این میعادگاه بزرگ، شکوه وفاداری و وحدت اقوام را به دنیا نشان دهند.
او آموخت که ایمان بدون عزت ناقص است و قدرت بدون زهد، پوچ. حالا تمام ایران در میعادگاه وحدت گردهم آمدهاند تا با اشک و افتخار، آخرین سلام را به رهبری ببندند که روحش، اکنون تبدیل به تپش قلبِ یک ملت تسلیمناپذیر شده است.