فرشاد بهمن خوراک خبرخوان خوراک اتم

طنین حماسه در بهون بختیاری؛

گردهمایی نخبگان و هنرمندان در بهون بختیاری، لبیکی عملی به فراخوان رهبر انقلاب برای آغاز «بعثت هنری» و صیانت از مرزهای زبان فارسی بود؛ محفلی که در آن بر پیوند ناگسستنی حماسه‌های فردوسی با مقاومت امروز ملت ایران تأکید شد.
مأموریت قالیباف در پکن، عبور از ویترین تفاهم‌نامه‌های کاغذی و ورود به میدان عملیاتی است که اعتبار آن نه با امضا، بلکه با سرمایه‌گذاری واقعی سنجیده می‌شود؛ او باید ثابت کند که تهران فراتر از اضطرار تحریم، چین را به عنوان یک انتخاب راهبردی و باثبات برگزیده است.

غروب هژمونی در پکن؛

سفر اخیر ترامپ به پکن بیش از آنکه یک دیدار دیپلماتیک باشد، سندی بر افول هژمونی آمریکا و اعتراف به شکست راهبرد فشار حداکثری در سایه اقتدار میدانی ایران در شریان‌های انرژی است؛ رویدادی که نشان داد تثبیت حاکمیت تهران بر تنگه هرمز، نه تنها ابزار تحریم را بی‌اثر کرده، بلکه ابتکار عمل در نظم نوین جهانی را به نفع بلوک شرق تغییر داده است.

سراب نفتی ترامپ؛

با وجود فشارهای ترامپ برای جهش تولید، غول‌های نفتی آمریکا به دلیل هزینه‌های گزاف و ترس از نوسان قیمت از حفاری‌های جدید عقب‌نشینی کرده‌اند تا رؤیای استقلال انرژی واشنگتن در برابر واقعیت‌های بازار رنگ ببازد. این بن‌بست ساختاری نشان می‌دهد که افزایش قطره‌چکانی تولید در میادین شیل، هرگز توان جبران خلاء عظیم ناشی از انسداد تنگه هرمز را نخواهد داشت و جهان را با بحرانی ماندگار روبرو می‌کند.
ما امروز در نقطه‌ای ایستاده‌ایم که باید میان انفعال فرهنگی و اقتدار بومی، یکی را برگزینیم. موفقیت بی‌نظیر این شب‌ها در اهواز، حجت را بر تمامی طراحان فرهنگی و امنیتی تمام کرد. بهون، مانیفست مقاومت مردمی است که ثابت کرده‌اند تحت هر شرایطی، وفادار به آرمان‌های بلند خود و بیعت ناگسستنی با مقام عظمای ولایت باقی خواهند ماند. این شعله‌ی امید و اقتدار را باید با حمایت‌های ساختاری، به چراغی پرفروغ در مسیر پیشرفت ایران مقتدر تبدیل کرد.
شامگاه شنبه ۱۲ اردیبهشت ماه ۱۴۰۵، بهون بختیاری در اهواز به میعادگاه باشکوهی برای نمایش اصالت و اقتدار ایل بزرگ بهمئی تبدیل شد. این رویداد فرهنگی که با حضور برجسته‌ترین مفاخر، مسئولان و چهره‌های شاخص این ایل همراه بود، در فضایی پرشور و با پوشش زنده تلویزیونی، برگی زرین از پیوند ناگسستنی اقوام خوزستان را ورق زد.
روایت آنان که سپیده‌ی صبح را با سپیدی گچ می‌آغازند و شامگاه را با سیاهی نجیب قلم به پایان می‌برند، قصه‌ی جانی است که در دو جبهه‌ی مقدس آگاهی ریشه دارد. معلمان رسانه‌نگار، اعتبار بی‌بدیل خانه‌ی مطبوعات خوزستان‌اند که شکوه دانایی و جسارت پرسشگری را هم‌زمان در رگ‌های این خاک صبور جاری کرده‌اند.

کویت در تقاطع آتش و جغرافیا؛

بارانِ موشک بر سر همسایه‌ی آرام، پرده از یک پارادوکس خونین برداشت: چگونه ناجی دیروز کویت، امروز به آهن‌ربای تهدید علیه موجودیت این کشور بدل شده است؟