هورخبر –مراسم تشییع رهبر شهید فراتر از یک آیین سوگ یا خداحافظی ساده، در حقیقت یک میعادگاه قدرت بود. در این صحنه ملت ایران نه تنها در مقام عزاداران بلکه به عنوان پیام‌رسانان یک دوران جدید ظاهر شدند تا به جهان بفهمانند که ایستادگی و اقتدار نه در کلمات، که در تلاقی اراده‌های مردمی متجلی می‌شود. این تجمع عظیم در واقع اولین بیانیه‌ی عملی از دوران پس از شهادت بود که در آن اندوه تبدیل به ابزاری برای نمایش صلابت شد.

در لایه‌های پنهان این تشییع پیامی سخت و صریح برای آمران و عاملان جنایات نهفته است. حقیقت این است که در منطق مقاومت خون شهید هرگز فراموش نمی‌شود و عدالت حتی اگر دیر برسد، گریبان‌گیر کسانی خواهد شد که گمان می‌کردند در پناه قدرت‌های استکباری جایگاهی امن برای جنایات خود یافته‌اند. این تشییع اعلام پایان عصر آسایش برای جنایتکارانی است که بی‌شرمانه به قتل یک نماد دست زدند؛ پیامی که می‌گوید عدالت در هر نقطه از جهان در کمین است.

اما نکته‌ی کلیدی در این رویداد تداوم و بسط گفتمان مقاومت است. مقاومت در اینجا از یک استراتژی نظامی یا سیاسی به یک فرهنگ جهانی تبدیل شده است که مرزهای جغرافیایی را درنوردیده و در اقصی نقاط جهان صدای کسانی شده است که در برابر ظلم ایستاده‌اند. این تداوم ثابت کرد که راه رهبر شهید نه با نبود ایشان متوقف می‌شود، بلکه در غیاب وی به یک مکتب جاری تبدیل شده که هر کسی در جای جای جهان می‌تواند با آن پیوند بخورد.

همچنین حضور عاشقانه و پرشور مردم در این مراسم ضربه‌ای مهلک به توهمات کسانی بود که گمان می‌کردند می‌توانند میان ملت و نظام جدایی بیندازند. دنیا به چشم دید که تمام توطئه‌ها و فتنه‌ها در برابر پیوند عمیق مردم با رهبری، شکست خوردند. این تشییع در واقع تجدید عهد دوباره با آرمان‌های انقلاب بود؛ بیعتی که در آن مردم یک بار دیگر اعلام کردند که راه پدر شهید امت اکنون به میراثی ابدی برای تمامی لایه‌های جامعه تبدیل شده است.

در نهایت باید به تلاقی حزن و شکوه در این شهادت نگریست. جانیانی چون ترامپ و نتانیاهو گمان می‌کردند با حذف یک شخصیت می‌توانند اراده‌ی یک ملت را بشکنند؛ اما غافل از آن بودند که خون شهید، میثاقی استوار برای تحکیم نظام و افزایش اقتدار ایران است. این جنایت تنها منجر به رسوایی مدعیان دموکراسی و حقوق بشر شد و در مقابل استقلال‌طلبی و ایستادگی ایران را در افکار عمومی جهان تثبیت کرد. آنچه در ظاهر یک فقدان بود در حقیقت تولد دوباره‌ی قدرتی است که اکنون با اطمینانی بیشتر به سوی افق‌های جدید حرکت می‌کند.