آمریکا و صهیونیستها میخواستند این وحدت را بشکنند اما ما به یاد داشتیم که تفرقه سلاح دشمن و وحدت سلاح ما در این جنگ است. هر گوشهی این میهن صدایی از این وطن است هر آواز ملی نغمهای از این وحدت خواهد ماند.
جنگ رمضان خوراک خبرخوان خوراک اتم
جنگها و سیاستهای خارجی نه تنها بر روابط بینالملل بلکه به شکل مستقیم بر اقتصاد داخلی کشورها، بهویژه ایالات متحده تأثیر میگذارند و شرایط را برای اقشار آسیبپذیر جامعه دشوارتر میسازند.
پویش ملی جانفدا که در تداوم نگاه راهبردی مسئولان و خواست برآمده از بطن جامعه شکل گرفت فراتر از یک ثبتنام ساده، به یک رفراندوم ملی در حمایت از اقتدار ایران تبدیل شده است.
تکرار وسواسگونه پیروزیهای دریایی و پناه بردن به آمارهای مجهول نشاندهنده بنبست روانی سیاستمداری است که از سایه واکنشهای قاطع ایران به شدت هراسان است. این حجم از آشفتگی کلامی بیش از آنکه نمایش قدرت باشد، فریاد استیصالی است که ضرورت تغییر محاسبات در میدان نبرد را بیش از پیش نمایان میکند.
در این زمانحساس ایجاد فضای همدلی و اتحاد ملی بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. تلاش برای یاری رساندن به یکدیگر و همبستگی اجتماعی، مسیری که در مراسمهای مذهبی مانند اربعین تمرین شده است، میتواند به عنوان کلید عبور از بحرانها تلقی شود.
این یادداشت با نگاهی به روانشناسی جنگ به تبیین استراتژی انجماد زخمها در سایه توقف نبرد میپردازد؛ رویکردی که در آن واشینگتن میکوشد با ایجاد وقفه در درگیری فرسایش زیرساختی را به اهرمی برای تحمیل اراده خود در اتاق مذاکرات مبدل سازد. تحلیل حاضر نشان میدهد که چگونه مدلسازیهای ماشینی غرب در فهم حقیقت تابآوری ملی و بازسازی استراتژیک در سایه دچار خطای محاسباتی شدهاند.
پایگاه خبری هورنیوز در گزارشی جالب، بازتاب گستردهی تخصصگرایی تیم مذاکرهکننده ایرانی در فضای مجازی را بررسی کرده است؛ گزارشی که نشان میدهد چگونه سطوح عالیِ تحصیلات آکادمیک و دانش تخصصی دیپلماتهای ایران، موجی از تحسین و رصد مثبت را میان کاربران بینالمللی برانگیخته و اعتبار علمی آنان را به ابزاری قدرتمند در دیپلماسی عمومی بدل ساخته است.
مدیریت تنگه هرمز نه تنها مسئله امنیتی بلکه یک ابزار استراتژیک قدرت اقتصادی در دست ایران است که به طور مستقیم بر قیمت نفت تأثیر میگذارد.
دیپلماسی با اقتدار بر مبنای تسلط بر منابع استراتژیک و قدرت نظامی، به ایران اجازه میدهد که منافع خود را با صدایی قوی و مؤثر بطور بهینه تأمین کند. در حالیکه رویکردهای با التماس نه تنها قدرت چانهزنی کشور را کاهش میدهند بلکه باعث تضعیف جایگاه آن در عرصه بینالملل خواهند شد. واضح است که دیپلماسی با اقتدار، رویکردی منطقیتر و پایدارتر است که میتواند به ثبات و پیشرفت کشور کمک شایانی نماید.
نشست اسلامآباد نه یک گفتوگو، که امتداد اقتدار میدان در جامه دیپلماسی است؛ جایی که بوی باروت جنگ چهلروزه بر میز مذاکره سنگینی میکند. در هتل سرینا واشینگتن میان پذیرش نظم جدید ایرانی یا قمار بر سر شکستی محتوم معلق مانده است. تهران با تکیه بر دست برتر نظامی میز مذاکره را به سنگر صیانت از خونهای ریختهشده بدل کرده و هرگونه گشایش در تنگه هرمز را منوط به تمکین غرب ساخته است. این ایستگاه آخر است؛ دوران دیکتهکردن شروط غرب به پایان رسیده و هر ماجراجویی جدید تنها طوفانی سهمگینتر به پا خواهد کرد.