هورخبر – در سایه‌ی سکوت بی‌پایان جهان، صدای یک ملت به نام ایران رساتر از همیشه شنیده شد، نه با سلاح نه با تهدید بلکه با پرچمی که از خاک وطن در آسمان به زیبایی نمایان شد. این پرچم نه تنها نماد ملیت بلکه نماد وحدت اقوام متنوع و اصیل ایران است: بختیاری، عرب، ترک، کرد، لر، بلوچ، آذربایجانی، گیلک، مازندرانی و هر فرزندی که در سرزمین این میهن نام “ایران” را در قلب خود نگه داشته است.

این وطن نه تنها زمین یک قوم بلکه خاک همه‌ی اقوام شریف میهن است. هر زبان هر آواز هر آیین هر سرود نشانه‌ی زنده‌ی یک هویت مشترک است هویتی بنام وطن.

آمریکا و رژیم صهیونیستی می‌خواستند ایران را تجزیه و تقسیم کنند اما نمی‌دانستند که میهن ما از هر گوشه‌ی خاکش به یکدیگر گره خورده است. آنها فکر می‌کردند با تفرقه و چند صدایی می‌توانند میهن را بشکنند اما ما به خوبی به یاد داشتیم و داریم که یکی هستیم و یکی خواهیم ماند.

در برابر تهاجم بی‌پایان تروریسم سیاسی و نظامی، اقوام ایران با یک صدای واحد و متحد گفتند: ما از این خاکیم، ما از این وطن نخواهیم گذشت. این وطن نه تنها زمین یک ملت بلکه مکانی است که هر فرزندبا هویت تاریخی درخشان خود در آن خواهد زیست.

هر کودک کرد، هر دختر ترک، هر پسر بلوچ، هر نوجوان مازندرانی و هر جوان بختیاری با عشق به وطن به پرچم اتحاد ملی چنگ خواهد زد. آنها نه فقط در این خاک بلکه با عشق برای این وطن زندگی می‌کنند و جان می دهند. این وطن نه تنها ملیت بلکه هویت جمعی ماست.

آمریکا و صهیونیست‌ها می‌خواستند این وحدت را بشکنند اما ما به یاد داشتیم که تفرقه سلاح دشمن و وحدت سلاح ما در این جنگ است. هر گوشه‌ی این میهن صدایی از این وطن است هر آواز ملی نغمه‌ای از این وحدت خواهد ماند. این وطن نه تنها زمین ما بلکه آینده‌ی ما است و ما با تمام اقوام خود آن را به بهترین شکل و با دل و جان خواهیم ساخت.