هورخبر – در ساحت نبرد‌های نوین و پیچیدگی‌های ژئوپلیتیک معاصر مفهوم امنیت از لایه‌های سخت‌افزاری و مرزهای جغرافیایی فراتر رفته و به عمق زیست اجتماعی و پیوند میان حاکمیت و ملت نفوذ کرده است. امنیت ملی در نظام‌های الهی نه یک پروژه کوتاه‌مدت پلیسی، بلکه یک فرآیند مستمر و اندام آور است که غایت آن حفظ ثبات کلان برای تعالی جامعه می شود. در این مسیر هوشمندی شهروندی و پایشگری نهادی دو بال مقتدری هستند که راه را بر نفوذ استکبار می‌بندند.

در ادبیات استراتژیک بزرگترین تهدیدات غالباً از دل کوچکترین نشانه‌های نادیده گرفته شده برمی‌خیزند. آنچه در توده‌ی مردم به عنوان گمان یا حدس شناخته می‌شود، در منطق تحلیل اطلاعاتی سیگنال‌های ضعیف نام دارد که می‌توانند پیش‌نشانگر بحران‌های بزرگ باشند. در عصری که دشمن به شیوه‌های اشباح‌وار و با بهره‌گیری از تکنیک‌های نفوذ نرم عمل می‌کند هرگونه تغییر رفتار غیرعادی یا پیوندهای مشکوک در لایه‌های پنهان اجتماعی واجد ارزش امنیتی است.

بر این اساس فرهنگ‌سازی برای گزارش‌دهی پیشگیرانه یک ضرورت ملی است. شهروند تراز به عنوان دیده‌بان افتخاری نظام نباید به دلیل فقدان مستندات محکمه‌پسند از انتقال مشاهدات خود به نهادهای تخصصی همچون وزارت اطلاعات و سازمان اطلاعات سپاه بازبماند. ایجاد ساختارهای نوین برای ثبت و تحلیل داده‌های غیرقطعی نه تنها ضریب خطای دستگاه‌های امنیتی را کاهش می‌دهد، بلکه به سربازان گمنام امام زمان(عج) این فرصت را می‌دهد تا با کنار هم چیدن قطعات پراکنده، پازل فتنه‌های دشمن را پیش از وقوع خنثی سازند.

در سویی دیگر نظام اداری و اجرایی قلب تپنده کشور است و صیانت از سلامت آن مستقیماً با ضریب پایداری ملی در ارتباط است. در این چارچوب بخش‌های حراستی نباید صرفاً به نظارت‌های سنتی و بایگانی سوابق اکتفا کنند. امروز نیازمند مدل‌سازی نیم‌رخ رفتاری(یک اصطلاح تخصصی در علوم روان‌شناسی، مدیریت و علوم اجتماعی است که به زبان ساده یعنی: ترسیم یک نقشه یا تصویر دقیق از الگوهای تکرارشونده در رفتارهای یک فرد یا یک گروه) برای پایش مستمر کارکنان در نهادهای حساس هستیم.

تشکیل بانک‌های اطلاعاتی هوشمند که قادر به تحلیل پویای شاخص‌های رفتاری، مالی و عقیدتی باشند امکان محاسبه ضریب آسیب‌پذیری افراد را فراهم می‌آورد. این رویکرد نه به معنای تجسس در امور خصوصی بلکه به مثابه یک سیستم ایمنی‌شناختی برای سازمان است تا پیش از آنکه فردی در دام وسوسه‌های مالی یا فکری سرویس‌های بیگانه گرفتار شود، اقدامات صیانتی و بازدارنده صورت گیرد. یعنی می شود گفت حراست هوشمند دیده‌بانی است که با تشخیص زودهنگام کانون‌های خطر از کیان اداری نظام محافظت می‌کند.

اما فضای مجازی و پلتفرم‌های بومی امروز به مثابه حیات‌خلوت نوظهور دشمن برای سازماندهی شبکه‌های نفوذ عمل می‌کنند. در این میدان همکاری استراتژیک میان مدیران زیرساخت‌های رسانه‌ای و نهادهای امنیتی یک انتخاب نیست، بلکه یک تکلیف حاکمیتی است. پلتفرم‌های داخلی باید به حسگرهای هوشمندی مجهز شوند که الگوهای رفتاری مشکوک و جریان‌های هدایت‌شده توسط معاندین را در کمترین زمان ممکن شناسایی کنند.

نهایتا اینکه ایجاد مسیری امن و سریع برای گزارش‌دهی کاربران از فعالیت‌های مخرب یا عناصر نفوذی در شبکه‌های اجتماعی نوعی پدافند غیرعامل در ساحت جنگ نرم است. این هم‌افزایی میان فعالان فضای مجازی و حافظان امنیت ضامن سلامت زیست‌بوم دیجیتال کشور بوده و اجازه نخواهد داد که ابزارهای تکنولوژیک به مسیری برای ضربه زدن به آرمان‌های انقلاب اسلامی تبدیل شوند. هر پیام و هر کنش در این فضا می‌تواند خشتی در بنای مستحکم امنیت ملی یا روزنه‌ای برای رخنه دشمن باشد؛ و اینجاست که قلم‌های مسئول و نگاه‌های نافذ تکیه‌گاه استقلال کشور خواهند بود.