هورخبر – فواد خداکرمی مدرس دانشگاه نوشت: او تنها رهبر یک کشور نبود، بلکه توانست راه و رسم پاک نیاکان را با عزت و سربلندی امروز ما پیوند بزند. در وجود ایشان، تواضع در برابر خداوند و ایستادگی سربلند در برابر قدرت‌های متکبر دنیا، یکی شده بود. او می‌دانست ایمانی که منجر به عزت نشود ناقص است و قدرتی که با ساده‌زیستنی و زهد همراه نباشد، توخالیست.

آنچه امروز ایران را در برابر قوی‌ترین ارتش‌های دنیا استوار نگه داشته، تنها تجهیزات نظامی نیست؛ بلکه ایمان و اراده‌ای است که ایشان با تمام وجودش در دل مردم بنا کرد. در حالی که دنیا قدرت را با اعداد و ارقام می‌سنجد، او با سادگی و قناعتش تکیه‌گاه میلیون‌ها انسان شد. از جایگاه قدرت هیچ سودی نبرد و تنها سختی‌ها و رنج‌ها را تحمل کرد تا در نهایت، تنها یک میراث برایش باقی بماند: عشقی بی‌قید و شرط از سوی مردم.

در سویی دیگر مردمی که نماد وفاداری هستند، در سخت‌ترین شب‌ها و روزهای حماسی، معنای خدمت خالصانه را در وجود او دیدند. حالا همان مردمی که در تمام مسیر همراهش بودند، با قلبی غمگین اما اراده‌ای قوی، برای ادای آخرین احترام به رهبر الگوی خود صف کشیده‌اند. این جمعیت تنها غمگین از دست دادن او نیستند، بلکه قدرشناسانی هستند که می‌خواهند با اشک و افتخار او را بدرقه کنند.

باید دانست که روزهای پیش‌رو، فراتر از یک مراسم تشییع یا بدرقه‌ی باشکوه است؛ این یک نمایش قدرت است. نمایش این حقیقت که ایران با تمام زخم‌هایش تسلیم‌ناپذیر است. این جمع، پیام صریح وحدت و انسجام ملی است تا دنیا را به تماشا بنشاند و بفهمد که ملت ما، در برابر هر توطئه‌ای، سدی است که هرگز فرو نمی‌ریزد.

پس از هر گوشه‌ی این خاک، از هر قشر و هر رنگی، باید به سوی این میعادگاه شتافت. چرا که این بار سکوت جایز نیست و ایستادن، تنها راه است. و به همین خاطر، فریاد این روزها تنها یک معنا دارد: باید برخاست.