هورخبر –بسیار نادر است که در تاریخ روابط بین‌الملل شاهد تقابل مستقیم اراده‌ی یک ملت با جاه‌طلبی‌های بی‌حدومرز دو قدرت اتمی باشیم که با صراحت تمام، نقشه‌ی نابودی را برای آن ملت ترسیم کرده باشند. نگاهی به لایه‌های پنهان و آشکار تلاطم‌های اخیر نشان می‌دهد که هدف تنها یک فشار سیاسی یا یک تحریم گذرا نبود؛ بلکه ما با یک طرح جامع برای تخریب روبه‌رو بودیم.

آن‌ها می‌خواستند با ترکیب تروریسم اقتصادی، جنگ رسانه‌ای و مداخلات نظامی، ایران را به زانو درآورند. در تخیل استراتژیک آن‌ها ایران باید در چهار روز به تسلیم غیرمشروط می‌رسید. رویای آن‌ها بازگرداندن این تمدن کهن به عصر حجر بود؛ رویایی که در آن ایران را ویلچری و کلنگی کنند، زیرساخت‌های حیاتی از نیروگاه‌ها تا پل‌ها را به خاکستر تبدیل کنند و در نهایت با براندازی نظام سیاسی و فروپاشی اقتصاد، کشوری حکمرانی‌ناپذیر و زندگی‌ناپذیر تحویل بگیرند.

جاه‌طلبی‌های آن‌ها را دنبال کنید؛ از تحمیل جنگ‌های داخلی مسلحانه و تغییر نقشه‌ی جغرافیایی کشور گرفته تا احیای سلطنت‌های وابسته و نابود کردن قدرت دفاعی ایران. آن‌ها می‌خواستند حق استفاده از انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای را از ما بگیرند، ناوگان پهپادی و صنایع موشکی را به کلی محو کنند و با بی‌سر کردن اراده‌ی سیاسی و نظامی، راه را برای هژمونی نظامی رژیم صهیونیستی در غرب آسیا هموار نمایند. حتی اهرم حیاتی تنگه هرمز و هم‌پیمانان منطقه‌ای ما را در فهرست تخریب‌هایشان گنجانده بودند.

اما در نهایت، با یک واقعیت سخت روبرو شدند؛ هیچ‌کدام از این‌ها محقق نشد. سدّ استوار استقامت ملی و دفاع میهنی درخشان ایرانیان، تمام این نقشه‌های متکبرانه را در نطفه خفه کرد. برای نخستین بار در سده‌های اخیر، ما با پدیده‌ای بی‌سابقه مواجهیم؛ وضعیتی که در آن، قدرت ملی ایران در روز اعلام پایان جنگ به مراتب فراتر و مستحکم‌تر از روز اول جنگ است. این تنها یک پیروزی نظامی نیست، بلکه یک کامیابی ضداستعماری است که شکوه آن را باید به تک‌تک ایرانیان و عدالت‌خواهان جهان تهنیت کرد.

البته این پیروزی به بهای خون‌های پاکی به دست آمد. در روز اعلام رسمی پایان جنگ جای خالی شهدای میناب و ناو دنا، فرزندان عزیز لامرد، ایست بازرسی‌ها، پای لانچرها و فرماندهان شهید، بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. بیش از چهار هزار شهید در جنگ‌های دوازده‌روزه و چهل‌روزه، بهای این ناپذیرفتن تسلیم را پرداختند تا امروز ما از قدرت ملی سخن بگوییم.

اکنون، ما در یک پنجره فرصت حیاتی هستیم. ۶۰ روز آینده، فرصتی تکرارناپذیر است. اگر می‌خواهیم محاصره‌ها و جنگ‌های احتمالی بعدی، نزدیک‌تر و پرهزینه‌تر نباشند، باید تک‌تک ساعات این بازه را با بهترین راهبری ممکن، بسیج تمامی ظرفیت‌های مدنی و نهادهای عمومی، صرف تغییر صحنه کنیم. تقویت مولفه‌های قدرت ملی در این مقطع تنها راه پیشگیری از تکرار سناریوهای تحمیلی است. پیروزی در استمرار عقلانیت و تقویت قدرت است.