هورخبر – در عصر نبردهای نوین، خاکریزها از مرزهای جغرافیایی به لایه‌های پنهانِ ادراک و باورهای عمومی منتقل شده‌اند؛ جایی که هدف نه تصرف خاک، بلکه گروگان گرفتن قوه‌ی تصمیم‌گیری جوامع است. جنگ شناختی که امروزه در کانون راهبردهای استکبار قرار گرفته، فرآیندی پیچیده برای بی‌ثبات‌سازی روانی از طریق پمپاژ اطلاعات هدفمند و مهندسی‌شده است. تهاجم اخیر به جزیره راهبردی خارک را باید فراتر از یک اقدام نظامی، یک مانور وسیع رسانه‌ای برای تغییر معادلات ذهنی دانست.

نخستین حربه در این کارزار، «تکنیک انحراف توجه» است؛ ترامپ با برجسته‌سازیِ اغراق‌آمیز این عملیات، تلاش کرد تا سایه‌ی سنگین ناکامی‌های پیشین و چالش‌های ساختاری خود را از انظار عمومی پنهان سازد. این دستکاری عامدانه، چارچوب ادراکی مخاطب را تغییر داده و تمرکز جامعه را از مسائل حیاتی به سوی یک پیروزی نمادین و دست‌ساز سوق می‌دهد. دومین ستون این عملیات، «بهره‌کشی از عواطف جمعی» است. در اتمسفر ملتهب جنگ، احساساتی چون هراس و اضطراب، پیش‌ران رفتارهای سیاسی می‌شوند. استفاده از تعابیر دهان‌پرکنی همچون «عظیم‌ترین عملیات هوایی تاریخ»، تلاشی مکارانه برای تبدیل حس سرخوردگی به غروری کاذب و ترمیم پرستیژ آسیب‌دیده است تا بدنه‌ی اجتماعی را با اهداف قدرت همسو کند.

مهندسی روایت نیز تیر خلاص بر پیکره حقیقت است. در این مرحله، دشمن با بازتعریف رویدادها از طریق زبان، نمادها و تصاویر گزینشی، واقعیتی موازی می‌سازد. هدف نهایی اینجا صرفاً اطلاع‌رسانی نیست، بلکه بازتنظیم سیستم عصبی جامعه برای تضعیف انسجام ملی، ایجاد اختلال در محاسبات سیاسی و در نهایت، حفظ لرزان مشروعیت است. عملیات شناختی در خارک نشان داد که فتحِ سرزمین، بدون تسخیر ذهن‌ها بی‌دوام است. امروزه هوش مصنوعی و تحلیل لحظه‌ای هیجانات، ابزارهای جدیدی هستند که بازیگران سیاسی برای تغییرِ وضعیت‌های روانی به کار می‌گیرند. در این میدان نبردِ مدرن، هر کسی که بتواند «روایت» را دیکته کند، برنده است؛ لذا صیانت از انسجام ملی، نیازمند هوشیاری در برابر این امواج مهندسی‌شده‌ی ادراکی است.