هورخبر – اعلان پیروزی اخیر ترامپ بیش از آنکه برآمده از یک واقعیت میدانی باشد تلاشی مذبوحانه برای بسته‌بندی شکست در لفافه‌ی واژگان حماسی است. تناقض ساختاری در مواضع کاخ سفید از بی‌اهمیت جلوه دادن استراتژیک تنگه‌ی هرمز تا استغاثه‌ی تهدیدآمیز برای بازگشایی آن نشان‌دهنده‌ی فقدان یک غایت روشن و سرگشتگی میان انزواطلبی شعاری و مداخله‌گری پرهزینه است.

این تهدیدات لجام‌گسیخته به ارتکاب جنایات جنگی در حالی که نظام حقوقی بین‌الملل رفتارهای مشابه را در بحران‌های موازی محکوم می‌کند، پرده از استانداردهای دوگانه‌ی قدرتی برمی‌دارد که اعتبار اخلاقی‌اش به تاراج رفته است. تحلیلگر هوشمندی چون گلن دیزن(روزنامه نگار روس)، ادعای پیروزی ترامپ را نه یک دستاورد، بلکه یک مفر دیپلماتیک برای گریز از باتلاقی ارزیابی می‌کنند که هزینه‌ی ماندن در آن از توان اقتصادی و نظامی واشنگتن فراتر رفته است.

در سوی دیگر این موازنه ایران با عبور هوشمندانه از لایه‌های بحران، هدف‌گذاری خود را بر اخراج راهبردی آمریکا و بازتعریف هزینه‌های عبور از شریان‌های انرژی متمرکز کرده است. حقیقت عریان میدان گواهی می‌دهد که میان نمایش اقتدار توئیتر‌ی ترامپ و واقعیت افول هژمونی ایالات متحده شکافی پرناشدنی دهان باز کرده است؛ فرآیندی که فرجام آن تضعیف گریزناپذیر جایگاه بلندمدت واشنگتن در جغرافیای سیاسی منطقه خواهد بود. نهایتا آنچه ترامپ به عنوان فتح عرضه می‌کند، در واقع سوگواره‌ای بر پایان نظم کهنی است که دیگر کارکردی ندارد.