هورخبر – به طور صریح می‌توان گفت که نیروهای مسلح ایران، به ویژه نیروی هوافضای سپاه دستاوردهای قابل توجهی داشته‌اند و نام ایران در تاریخ به عنوان کشوری که در برابر ابرقدرت جهانی و متحد اصلی آن در منطقه با قدرت مقاومت کرد ثبت خواهد شد. در این رویارویی با وجود تحمل خسارات توانستیم پاسخ‌های بزرگی ارائه کنیم. تا کنون ایران در این منازعه موفق عمل کرده و آمریکا، اسرائیل و همه متحدانشان نتوانسته‌اند به اهداف خود دست یابند. که البته امیدواریم این درگیری به همین شکل به پایان برسد.

اما از سوی دیگر سایه سنگین برخی ناکامی‌های داخلی در عرصه‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی مانع از پذیرش و بزرگداشت این پیروزی می‌شود. گویی بخشی از نخبگان و جامعه در یک لکنت زبانی به سر می‌برند و با اکراه به این موفقیت اذعان می‌کنند. بلافاصله پس از اشاره به قدرت نظامی، بر ضعف‌های ساختاری و مشکلات معیشتی تاکید می‌ورزند! این رویکرد ریشه در یک توهم روان‌شناختی دارد. ترس از اینکه اعتراف به توانمندی نظامی به معنای تایید سیاست‌های ناکارآمد داخلی باشد. این تفکر یک مغالطه آشکار است؛ زیرا ارزیابی دستاوردها و انتقادها دو مقوله جدا از هم هستند. نباید اجازه داد که ناکامی در یک حوزه مانع از قدردانی از موفقیت در حوزه‌ای دیگر شود.

در حقیقت این لکنت زبانی ناشی از یک حس گناه جمعی است؛ گناهی که از عدم تحقق وعده‌های توسعه و رفاه ناشی می‌شود. اما انکار دستاوردهای نظامی نه تنها راهگشا نیست، بلکه به تضعیف روحیه ملی و اعتماد به نفس جامعه نیز منجر می‌شود. لذا باید با صراحت و غرور این پیروزی را به تمام ایرانیان حتی مخالفان نظام تبریک گفت. این موفقیت متعلق به کل ملت ایران است و نباید قربانی اختلافات سیاسی و ایدئولوژیک شود.

در عین حال نقد سازنده و مطالبه‌گری در سایر حوزه‌ها باید ادامه یابد. تایید یک دستاورد به معنای چشم‌پوشی از مشکلات و ضعف‌ها نیست.

در پایان، لازم است از شجاعت و فداکاری نیروهای مسلح به‌ویژه پاسدارانی که در خط مقدم دفاع از کشور ایستاده‌اند، قدردانی کنیم. این سربازان با جان و دل از ایران اسلامی دفاع می‌کنند و شایسته تقدیر و احترام هستند.