مهدي چمران گفت: نمونه​هاي فني و مهندسي به کار رفته در جنگ، براي به حركت در آوردن نبوغ دانشگاهي کشور كافي است؛ بايد از توانمندي​هاي خود استفاده كنيم و اميدمان به داخل كشور و به خودمان باشد.

مهندس مهدی چمران در آيين گراميداشت سالروز آزادسازي خرمشهر در دانشگاه شهید چمران اهواز که امروز (دوم خردادماه) در آمفي تئاتر دانشكده علوم تربيتي و روانشناسي دانشگاه شهيد چمران اهواز برگزار شد، اظهار كرد: عمليات براي آزادسازي خرمشهر از 9 ارديبهشت ماه 61 آغاز شد و شبانگاه، زدن پل​هاي نظامي بر روي كارون و عبور شهيد صياد شيرازي از رود كارون، گام اول اين عمليات بود.

وي ادامه داد: صبح فرداي آن روز، جاده اهواز به خرمشهر تسخير شد و بدين ترتيب گام دوم، پيش‌روي به سوي مرزها بود. گام سوم و مشكل‌ترين حركت، ورود به شهر خرمشهر بود زیرا خرمشهر تبديل به يك دژ شده بود و چند روز قبل از عمليات، نيروهاي اطلاعاتي عراق، موساد و آمريكا متوجه شدند که در تدارك حمله​اي هستيم و ما براي اين‌كه اين عمليات شناسايي نشود، اقداماتي را انجام داديم.

چمران در ادامه به پيشروي نيروهاي رزمنده كشور به سوي خرمشهر اشاره كرد و افزود: نيروهاي عراقي در منطقه جفير تا كنار هور را تخليه كردند زیرا مي​دانستند اگر بمانند، محاصره خواهند شد و علاوه بر 20 هزار نفري كه در خرمشهر محاصره شده بودند، 20 هزار نفر هم اينجا اسير مي​شوند و بدین ترتیب، در يك شب منطقه را از نيروهاي خود تخليه كردند.

وي افزود: زماني كه به خرمشهر رسيديم، ديديم خاكريزهاي بلند ایجاد شده و روي خاكريزها سيم خاردار کشیده بودند، همچنين مين​هاي جهنده و انواع و اقسام كمين​ها را همه جاي زمين كاشته شده بودند و براي جلوگيري از نفوذ به منطقه اروند، خورشيد​ی‌هاي بزرگ در كنار رودخانه نصب كرده بودند.

رییس شوراي شهر تهران گفت: رژيم بعث عراق براي جلوگيري از باز پس​گيري خرمشهر توسط نيروهاي رزمنده جمهوري اسلامي ايران و براي اينكه چتربازها نتوانند از طریق هلي​كوپتر يا هواپيما در منطقه فرود آیند، در منطقه وسيعي تيرآهن​ها و حتي اتومبيل​ها را به صورت عمودي قرار داده بودند.

چمران اظهار كرد: پيش از اين اقدامات، صدام تعدادي از خبرنگاران جنگي را به منطقه آورده و به آنها نشان داده بود كه با تشكيلات و تجهيزاتي كه نيروهاي ايراني دارند، دژ خرمشهر نفوذناپذير است. آنها تصور مي​كردند ما فقط با همين سيستم و سلاح​هاي نظامي حمله مي​كنيم اما اينگونه نبود. قدرت ايمان، اعتقاد و توكل ما به خداي بزرگ چيز ديگري بود و سلاح​هاي ما را قدرت مي​بخشيد و از همه مهم​تر، سلاح شهادت در دست ما بود كه شهيد دكتر چمران از آن به عنوان سلاح برّان شهادت تعبير مي​كرد؛ سلاحي كه از همه سلاح‌ها كارگرتر و كارسازتر بود.

وي در ادامه به توصيف شخصيت دكتر چمران و اقدامات نظامي اين شهيد در جنگ پرداخت و گفت: دكتر چمران يك رزمنده شجاع، فرمانده برنامه​ريز و توانمند با يك مغز رياضي و فيزيكي بود و با آن تفكر مي​توانست صحنه​هاي جنگ را طراحي كند و به موفقيت​هاي بزرگی نايل شود. اين شهيد بزرگ علاوه بر اينكه يك دانشمند فيزيك، يك عارف و يك هنرمند به تمام معنا بود، يك مدير توانا بود كه ستاد جنگ​هاي نامنظم را در آن شرايط سخت به خوبي در خوزستان مديريت مي​كرد.

رییس شوراي شهر تهران اظهار كرد: دكتر چمران ستاد جنگ​هاي نامنظم را به گونه​اي سازماندهي كرده بود كه در قالب يك ستاد مردمي بدون اعتبار دولتي، بخش دولتي از جنگ را اداره مي​كرد و تا اهواز و سپس دهلاويه پيشروي كرد و در نهايت در 31 خرداد 60 در دهلاويه به شهادت نايل شد.

وي در ادامه به اقدامات فني و مهندسي شهيد دكتر چمران در جنگ اشاره كرد و گفت: سلاح​هاي ما در بخش سلاح‌هاي نيمه​سنگين به تفنگ ژ3، M1 و بعد از اينها حتي برنو خلاصه شد. در منطقه با مشكلات فراواني دست و پنجه نرم مي​كرديم و براي جلوگيري از پيشروي دشمن، آب را به زمين​های خشك مقابل دشمن وارد كرديم به طوري كه دشمن نمي​توانست از آب عبور كند.

چمران افزود: دشمن خاكريزهاي 2 متري مقابل آب زده بود كه براي از ميان برداشتن اين خاكريزها، دبه​هاي پر از TNT را و با يك فرمان الكتريكي و برق و باطري، زير خاك پنهان مي​كرديم و با يك فاصله 10 متري از خاكريز مستقر مي​شديم. پس از انفجار دبه​ها، خاكريز مي​شكافت و دوباره آب زيادي راه پيدا مي​كرد و دشمن عقب مي​كشيد.

وي ادامه داد: دشمن براي اطمينان بيشتر، دو خاكريز 8 متري در منطقه زد و پشت خاكريزها نيز كانالي براي هدايت آب به رودخانه كارون تعبيه كرده بود كه نيروهاي ما با دبه​هاي TNT نمي​توانستند اين خاكريزها را منهدم كنند. دكتر چمران براي از ميان برداشتن اين خاكريزها برنامه​ريزي كرد.

چمران اظهار كرد: دكتر چمران موضوع ساخت چيزي شبيه موشك را براي شكافت اين خاكريزها مطرح كرد. لوله‌هايي به طول 6 متر و قطر تقريبا 25 سانتيمتر به صورت يك موشك استفاده کرد. سر اين لوله‌ها كه نوك تيز بود، داراي سنسور بود و حدود 600 پوند TNT گنجايش داشت. اين موشك را روي تخته فلت مي​بستيم و پشت آن موتورهاي يك كيلو وات با برق مستقيم نصب كرده بوديم. موتورها آرام و بي​صدا در آب حركت مي​كرد و وقتي نوك آن به خاكريز مي​رسيد، موشك در خاك منفجر مي​شد.

وي گفت: با اين عمل تعداد زيادي خاكريزها را شكافتيم، اين موشك​ها در شرايطي در اهواز ساخته شد كه حتي نان در اهواز پيدا نمي​شد و 5 هزار نان تافتون از تهران با هواپيما براي رزمندگان آورده بودند. بعدها اين موشك​ها در ابعاد 12 متري نيز ساخته شد. ساخت موشك پرتابي را به طور سه متر براي اولين بار اينجا در اهواز ساختيم و آزمايش كرديم.

رییس شوراي شهر تهران اظهار كرد: از ديگر اقدامات فني و مهندسي دكتر چمران در جنگ ساخت پل​هاي چريكي بر روي رودخانه​ها و ساخت خمپاره توسط مهندسين ايراني و همچنين ساخت زيردريايي در اهواز براي اولين بار در كشور بوده است. در سال 59 در اهواز شهيد چمران يك زيردريايي كوچك چريكي 6 متري كه گنجايش 2 نفر را داشت، ساخت و در آب​هاي منطقه دب‌حردان رها و براي اولين بار اين زيردريايي را آزمايش كرديم.

عضو شوراي شهر تهران گفت: دكتر چمران مغز رياضي و فيزيك و جنگ را با هم ادغام كرد و اين چنين اتفاقات در جنگ رخ داد. اين كارهاي مهندسي در روزهاي جنگ و شرايط بحراني جنگ انجام مي​شد و شعار “ما مي​توانيم” را از همان روزهاي اول جنگ و در طول دوران جنگ محقق كرديم.

چمران گفت: براي به حركت در آوردن نبوغ دانشگاهي شايد همين نمونه​هاي فني و مهندسي در جنگ كافي باشد. بنابراين بايد از توانمندي​هاي خود استفاده كنيم و همان‌طور كه همه مي​دانيد بايد اميدمان به داخل كشور و به خودمان باشد.

وی اظهار كرد: اگر چشممان به آن سوي آب​ها و دل بستن به آنها باشد، به فرموده مقام معظم رهبري به جايي نمي​رسيم. لازم است قدرت، رو به پيشرفت علم خود متمركز شود و اگر توانستيم رشد كنيم آن وقت مي​توانيم حرف اول را در دنيا بزنيم. در غير اين صورت همچون عراق بايد همه چيزمان اجاره​اي باشد.

چمران عنوان کرد: بنابراين بايد بر خداي بزرگ توكل كنيم و اميدمان به دانش خود و به دانشمندان هسته​اي و نانو تكنولوژي و دانشمندان ديگر حوزه​ها باشد. اگر رشد علمي كشورمان به سرعت پيش رود، و دانشگاه​هاي ما نيز رشد پيدا كنند، قطعا به پيروزي​هاي بزرگ دست پيدا خواهيم كرد.

در پايان اين نشست، از دانشگاهيان ايثارگر در سه بخش دانشجويان، كارمندان و اعضاي هيات علمي تقدير شد.