در ميان حلقه‌هاي ميانه‌رو، جايي که ظريف محبوب است، سخنان کاتن فقط موجب افزايش جذبه ظريف خواهد شد. اظهارات کاتن تنها موجب قدرتمندتر شدن ظريف خواهد شد، البته اگر تندروها هم همين خط انتقاد را دنبال نکنند.

سناتور تام کاتن (جمهوري خواه از آرکانزاس) يکي از مهمترين مخالفان توافق هسته اي ايران، حملاتي مستقيم عليه شخصيت محمدجواد ظريف، وزير خارجه ايران که براي شرکت در کنفرانس بازبيني پيمان ان پي تي در نيويورک به سر مي برد، انجام داده است. ظريف اعلام کرد که لغو تحريم هاي صورت گرفته در توافق هسته اي زيرمجموعه يک قطعنامه شوراي امنيت سازمان ملل خواهد بود و تمام کشورها چه سناتور کاتن دوست داشته باشد و چه نداشته باشد، بايد از آن تبعيت کنند.
دفتر کاتن با اشاره به سخنان ظريف اعلام کرد که ميان ادعاهاي دولت اوباما درباره توافق و تفسير ايران، اختلاف وجود دارد. آن چه که بعد از آن اتفاق افتاد غيرمعمول بود: کاتن در توييترش به شخصيت و گذشته شخصي ظريف حمله کرد و گفت: «هي، جواد ظريف، شنيدم که امروز درباره من صحبت کردي. اگر اينقدر مطمئني، بيا درباره قانون اساسي ايالات متحده مناظره کنيم. اين يک پيشنهاد است: در واشنگتن ملاقات مي کنيم. انتخاب زمان با تو، تا درباره سابقه ايران در ظلم، بد عهدي و ترور مناظره کنيم. با اين همه، اگر تو اين پيشنهاد را نپذيري من درک مي کنم. تو در دهه ۲۰ زندگي ات و در جريان جنگ ايران و عراق، در حالي که روستاييان و کودکان به سوي مرگ مي رفتند، در ايالات متحده پنهان شدي. پنهان شدن در ايالات متحده در حالي که کشورت براي بقا مي جنگيد، نشان شجاعت نيست، بلکه نشانه شخصيت ترسويي است که هنوز هم به چشم مي خورد.»
اين لفاظي شگفت آور به طور کلي ديپلماسي ايران و به طور خاص ظريف را نشانه گرفته است. اين اقدام به وضوح حرکتي محاسبه شده بوده است. فقدان سابقه جنگي ظريف در ميان رهبران ايران، امري غيرمعمول است و يکي از بزرگترين ضعف هاي سياسي وي است. يک ديپلمات غربي به رابين رايت از نيويورکر مي گويد: «ظريف با محدوديت هاي جدي اي روبه رو است. وي براي حکومت خودش بسيار درخشان است. وي به زبان انگليسي با خارجي ها توافق مي کند. در حالي که بسياري از مسئولين، جواني شان را در جنگ گذرانده اند، ظريف هيچ وقت به جبهه نرفت. وي در ايالات متحده تحصيل مي کرد. بنابراين برخي معتقدند که نمي شود به وي صد درصد اعتماد کرد.»
رايت به اين نکته اشاره مي کند که ظريف قبل از انقلاب براي تحصيل کشور را ترک کرده بود و در آن زمان با محافل دانشجويي ضد شاه ايران در بسياري از دانشگاه هاي آمريکا ارتباط داشت. اما در حالي که بسياري از دوستانش براي جنگ به وطن بازگشتند، ظريف در آمريکا باقي ماند و به تحصيلش ادامه داد و در نمايندگي ايران در سازمان ملل مشغول به کار بود. ظريف مي تواند بگويد که اين بهترين خدمت به کشورش بوده است. همان طور که وي به رايت مي گويد: «کسي که نماز بخواند و انگليسي بداند يک امر نادر بود.» نمايندگان ايران انقلابي بيشترين کمکي که مي توانستند را انجام مي دادند. آنها نمايندگي کشوري را برعهده داشتند که منزوي شده و مورد حمله نظامي قرار گرفته بود و در کنار اين وقايع هنر ديپلماسي را ياد مي گرفتند.
اما هيچ کدام از اين ها نقطه ضعف ظريف را تغيير نداد. خيلي جالب خواهد بود وقتي در روزهاي آينده، مطبوعات ايران انتقادات کاتن را پوشش بدهند. اين درحالي است که آيت الله علي خامنه اي رهبر معظم ايران بارها و به صراحت حمايت خود را از تيم مذاکره هسته اي اعلام کرده است. سخنان کاتن، کساني که ظريف را دوست ندارند مورد وسوسه قرار مي دهد.
يک وسوسه ديگر هم وجود دارد: جاي تعجبي وجود ندارد که سناتور کاتن تبديل به يک چهره منفور در ايران شده است و در سخنراني هايش لحني نامنسجم و توهين آميز دارد. پخش سخنان کاتن از تلويزيون، وي و آمريکا را بد جلوه خواهد داد و مطمئناً موجب برانگيختن واکنش هاي ملي گرايانه در بسياري از ايراني ها خواهد شد. در ميان حلقه هاي ميانه رو، جايي که ظريف محبوب است، سخنان کاتن فقط موجب افزايش جذبه ظريف خواهد شد. اظهارات کاتن تنها موجب قدرتمندتر شدن ظريف خواهد شد، البته اگر تندروها هم همين خط انتقاد را دنبال نکنند.