هورخبر – در تقویم این سرزمین، روز معلم تصویری از روشنایی و فداکاری است؛ روزی که به یاد مردان و زنانی شریف رقم خورده که بی‌هیاهو و با دستانی خسته اما دل‌هایی پرامید، چراغ دانایی را در تاریکی‌ها برافروخته‌اند. معلم، واژه‌ای است که در خود مفاهیمی عمیق و انسانی را جای داده؛ صبر، عشق، ایثار و امید. هر طلوع روز، آغاز دوباره‌ای برای کلاس‌های کوچک و بزرگ است؛ جایی که صدای مهر می‌پیچد و آینده ساخته می‌شود.

معلمان، سازندگان بی‌ادعای فردای فرزندان این سرزمین‌اند؛ کسانی که با دلسوزی و دغدغه، از جان و دل مایه می‌گذارند تا ذهن‌های کوچک ما با بزرگی آرزوها آشنا شوند. اما پشت این لبخندهای آرام و درس‌های عاشقانه، واقعیت‌هایی سخت هم پنهان است؛ واقعیت‌های معیشتی، مشکلات اقتصادی، فشارهای زیستی و دغدغه‌هایی که سال‌هاست هم‌سفر این قشر فرهیخته شده‌اند. با وجود همه‌ی این دشواری‌ها، آنان نه پا پس کشیده‌اند و نه امید از دلشان رفته است. آنان ماندند، چون باور دارند که تعلیم و تربیت، ستون اصلی بقای جامعه است.

امسال اما روز معلم رنگی دیگر دارد؛ رنگ اندوه و همدلی. جامعه فرهنگی کشور در سوگ از دست دادن همکاران و دانش‌آموزان عزیز مدرسه میناب نشسته است. از دست رفتن آنان نه تنها اندوهی سنگین بر دل همکارانشان و آحاد ملت گذاشت، بلکه زخمی بر پیکر آموزش و پرورش این دیار توسط شقی‌ترین دشمنان دانایی بشریت است؛ زخمی که نشان می‌دهد سنگینی بار تعلیم و تربیت تنها در سختی‌های روزمره نیست، بلکه گاه با تلخی‌های ناباورانه‌ای همراه می‌شود که روح جامعه فرهنگی را به درد می‌آورد. یاد آن عزیزان، نه فقط در دل‌های همکاران، بلکه در حافظه‌ی تاریخی آموزش این کشور جاودانه خواهد ماند. آنان چراغ‌هایی بودند که خاموشی‌شان، تاریکی‌ای دردناک بر کلاس‌های درس افکنده است، اما نور مهربانی‌شان همچنان خواهد تابید.

با این‌همه، معلمان و کادر فرهنگی کشور هم‌چنان تمام‌قد ایستاده‌اند؛ استوارتر از همیشه، در کنار فرهنگ، آموزش و آینده‌ی ایران. آنان باور دارند که تربیت انسان‌های آگاه و فرهیخته، رسالتی است الهی و مسئولیتی است ملی. هرچند دست‌هایشان خسته و سفره‌هایشان کوچک است، اما دل‌هایشان بزرگ و ایمانشان به آینده پابرجا مانده است.

درود بر معلمانی که با اندیشه و عشق خود، در برابر ناامیدی و دشواری ایستاده‌اند. آنان سربازان بی‌نام و نشان جبهه‌ی فرهنگ‌اند؛ کسانی که هیچ تریبونی جز کلاس درس ندارند، اما اثر کلامشان تا سال‌ها در جان و اندیشه‌ی نسل‌ها باقی می‌ماند. آری، روز معلم فقط روز قدردانی از یک شغل نیست؛ روز پاسداشت ایمان، وجدان و عشق به آینده است. روز یادکردن از کسانی است که در برابر تمام ناملایمات، همچنان آغوششان به سوی علم و انسانیت باز است. در این روز، قلب ملت با جامعه فرهنگی پیوند می‌خورد؛ پیوندی از جنس احترام، مهر و امید. چراکه آنان بذر دانایی را کاشتند تا فرزندان این وطن در سایه‌ی دانش و انسانیت، به فرداهای روشن دست یابند.