هورخبر – تاریخ، تکرار مدام ایستادگی است؛ اما گاه برخی روزها در تقویم، از قامت یک مناسبت فراتر رفته و به یک دکترین بدل می‌شوند؛ دکترین “بقای ملی در سایه‌ی اقتدار دریایی”. دهم اردیبهشت ۱۴۰۵، روز ملی خلیج فارس، دقیقاً یکی از همین نقاط عطف تمدنی است.

امسال در حالی به ستایش این دریای نیلگون می‌نشینیم که بیش از ۶۰ روز است نبض ایران در تپش‌های “جنگ تحمیلی سوم” می‌زند. این روز اکنون یک دکترین است، چرا که ثابت کرد امنیت خلیج فارس نه با توافق‌های کاغذی، بلکه با خون پاک کسانی تضمین می‌شود که در برابر تجاوز آشکار آمریکا و رژیم صهیونیستی سینه سپر کردند.

دشمن گمان می‌کرد با داغ سنگین نهم اسفند و شهادت علمداران این نظام، اراده‌ی ملت را سست می‌کند، اما غافل بود که این پهنه‌ی آبی، خود به مکتبی برای مقاومت بدل شده است. خون جاری در رگ‌های جنوب، از تبار همان غیرتی است که قرن‌ها پیش طومار استعمار را در هم پیچید و امروز نیز ثابت می‌کند که خلیج فارس، نه جایگاهی برای پرسه زدن متجاوزان، بلکه دژ مستحکم حکمرانی نوین ایران در عصر جدید رهبری است.

به عنوان شخصی که سال‌ها فراز و فرود قدرت‌ها را در این منطقه از طریق مطالعه و تحقیق رصد کرده، معتقدم خلیج فارس امروز برای ما دیگر نه فقط یک آبراه راهبردی یا منبع انرژی، که به معنای واقعی کلمه ناموس ژئوپلیتیک ایران است. این پهنه‌ی آبی امروز دژ نفوذناپذیری است که محاسبات پوشالی آمریکا و رژیم صهیونیستی را در گرداب اقتدار موشکی و پهپادی ما غرق کرده است. ایستادگی بی‌امان این دو ماه ثابت کرد که امنیت منطقه کالایی نیست که در پشت میزهای مذاکره معامله شود؛ بلکه حقیقتی است که با خون پاک قائد شهیدمان امضا شده و با بیعت پولادین با خلف صالح ایشان، حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای به سدی سکندر تبدیل گشته است.

ما در خوزستان صدای پای آب را با طعم باروت می‌شناسیم. برای ما، خلیج فارس یک سنگر بی‌بدیل در جنگ روایت‌هاست. دشمن اگر در میدان نظامی طعم تلخ بن‌بست را چشیده، اکنون با امپریالیسم خبری به دنبال رخنه در باورهای ملی ماست. اما حقیقت اینجاست؛ تا زمانی که غیرت فرزندان کارون و جراحی پابرجاست و تا زمانی که موج‌های خلیج فارس، حماسه‌ی عشایر و غیورمردان جنوب را زمزمه می‌کنند، این آبراه برای همیشه «فارسی» باقی خواهد ماند.

یادداشت کنونی نه فقط برای یک گرامیداشت، که یک هشدار تاریخی است. خلیج فارس شناسنامه‌ی ابدی ماست. متجاوزان بدانند که این دریا همان‌گونه که در حافظه‌ی تاریخ ثبت شده، برای هر آن‌کس که خیال دست‌اندازی به هویت و خاک ایران را در سر بپروراند، گورستانی قطعی و بی‌بازگشت خواهد بود.