هورخبر – دشمن فکر می‌کند با از بین بردن یک نفر می‌تواند همه چیز را خراب کند. گمان می‌کند اگر یک ستون اصلی را بردارد کل بنا فرو می‌ریزد. آنها در خیال خود مردم را ماشین‌هایی بی‌روح می پندارند. اما ما، مثل یک درختِ تنومندیم. اگر یک شاخه را بشکنند درخت خشک نمی‌شود. ریشه‌ها قوی‌تر می‌شوند و شاخه‌های جدید می‌رویند. وقتی کسی از میان ما می‌رود غمگین می‌شویم اما ناامید نمی‌شویم.

آن‌ها می‌خواهند با ترس ما را خاموش کنند. می‌خواهند با کشتن امید را از ما بگیرند. اما هر بار که یکی از ما به شهادت می‌رسد صدایی بلندتر از قبل، در قلب‌هایمان طنین‌انداز می‌شود.

ما نوزده روز است که با تمام توان در برابر دشمن ایستاده‌ایم. حتی وقتی رهبرمان را از دست دادیم عقب‌نشینی نکردیم. چون می‌دانیم راه او را ادامه خواهیم داد.

آن‌ها فکر می‌کنند با کشتن می‌توانند ما را متوقف کنند. اما نمی‌دانند که ما با ایمان و اراده قوی‌تر از همیشه هستیم. اگر همه ما هم از پا بیفتیم، باز هم کسی پیدا می‌شود که پرچم را به دست بگیرد و راه را ادامه دهد.

این، رسم ماست. این سنت ماست. ما دل‌هایمان ستون‌های استوارند و تا وقتی که این ستون‌ها پابرجاست دشمن هرگز پیروز نخواهد شد. ما می‌جنگیم چون به حق بودنمان ایمان داریم. ما پیش می‌رویم چون به آینده‌ای روشن امیدواریم. و ما می‌دانیم که در نهایت پیروزی از آن ماست.