هورخبر – در پهنه‌سار تاریخ کهنِ ایران‌زمین، مردمان این مرزوبوم همواره با نجابت، صلابت و روحی بلند، پاسبانانِ ارزش‌هایی بوده‌اند که جان‌ها را به هم پیوند می‌زند؛ ارزش‌هایی برخاسته از ایثار، وفاداری و عشقی بی‌کران به خاکی که هویت و ریشه‌ی آنان را در آغوشِ پرمهر خود جای داده است.
ایرانی، چه در ایامِ فراغت و آرامش و چه در روزگارِ عسرت و سختی، به اثبات رسانده است که وفاداری‌اش به میهن، نه از جنسِ گفتار، که از جوهرِ رفتار است. او در تلاطمِ قرن‌ها و فراز و فرودِ دوران، با قامتی استوار و قلبی تپنده برای وطن، چراغِ امید را فروزان نگاه داشته است؛ شعله‌ای که از آتشِ غیرت و شکوهِ آزادگی‌اش جان می‌گیرد.
‌
ایثار، در تار و پودِ روح این ملت حک شده است؛ ایثاری که گاه در پاسداشتِ فرهنگ و ادب، گاه در صیانت از اصالت‌ها و گاه در بذلِ جان برای وجب به وجبِ این خاک جلوه‌گر می‌شود. این ملتِ حماسه‌ساز، در برابر تندبادِ حوادث و هجومِ بی‌امانِ دشواری‌ها، هرگز سر خم نکرده و ایمانِ راسخ خود را به افق‌های روشنِ فردا از دست نداده است.
‌
عشق به ایران، عهدی نانوشته اما جاودانه است؛ پیمانی که در ژرفای قلب هر ایرانی، همچون نبضی بی‌آرام می‌تپد. این مهرِ ماندگار، همان ستونِ استواری است که سقفِ ایران را بر سرِ تمدنی کهن نگاه داشته و دوشادوشِ تاریخ، روایتگر بالندگی ملتی است که در میانه خون و خاکستر، باز هم شکوفه می‌دهد.
‌
ایران، تکیه‌گاهِ شرف و غیرتِ فرزندانِ خویش است و مردمانش، معمارانِ شکوهِ بی‌پایانِ این سرزمین. تا زمانی که این عشق، این وفاداری و این روحِ حماسی در رگ‌های ایرانیان جاری است، ایران همچون قله‌های البرز و زاگرس سربلند، همچون کارون و ارس زنده، و همچون خورشیدِ مشرق‌زمین، پایدار و تابنده خواهد ماند.