غفور کریمی خوراک خبرخوان خوراک اتم

تثبیت تسلط ایران بر تنگه هرمز و هم‌گرایی راهبردی با انصارالله در باب‌المندب، جهان را در برابر «دیپلماسی تنگه‌ها» قرار داده است؛ واقعیتی که با تبدیل جغرافیای مقاومت به کلید جریان انرژی و تجارت بین‌الملل، نه تنها هژمونی دریایی آمریکا را به چالش کشیده، بلکه دولت‌های غربی را ناگزیر به بازتنظیم روابط خود با قدرت اول غرب آسیا کرده است.

ایران، ضامن ثبات منطقه در فردای پس از جنگ؛

ایران، به دلیل همسایگی، پیوندهای فرهنگی و تاریخی گسترده با افغانستان و همچنین روابط سیاسی ، اقتصادی و فرهنگی قابل‌توجه با پاکستان، از ظرفیت ویژه‌ای برای ایفای نقش میانجی اعتمادساز برخوردار است. این نقش می‌تواند با تأکید بر اشتراکات تمدنی و مذهبی، و با رویکردی غیرمداخله‌جویانه و مبتنی بر احترام متقابل، به تسهیل گفت‌وگو میان کابل و اسلام‌آباد کمک کند.
او، فقط یک سوگ شخصی یا اداری نیست؛ بلکه فقدان یک سرمایه دیپلماتیک است. فقدان کسی است که از حاشیه عبور می‌کرد، در اخلاق ریشه داشت، از جناح‌بندی های دست و پاگیر فاصله گرفت، و در نهایت، در دیپلماسی به یک زبان مشترک می‌رسید: زبانِ صداقت، احترام، مصلحت و مذاکره.
قدرت مردم عنصر غایی و اصلی در تحقق هرگونه پیشرفت پایدار و معنا‌دار است. این قدرت، زمانی به منصه ظهور می‌رسد که اعتماد متقابل میان حاکمیت و شهروندان وجود داشته باشد و مردم، خود را در فرآیند تصمیم‌گیری و اجرای برنامه‌ها سهیم بدانند.