امروز واقعیت عریان جهان، عبور از نهادگرایی و بازگشت به «منطق قدرت» است؛ جایی که صلح تنها از لوله تفنگ و اقتدار میدانی میگذرد. ایران نباید در سرابِ سازوکارهای حقوقی بینالمللی به دنبال امنیت بگردد. راهبرد نهایی، تحمیل این واقعیت به بازیگران منطقهای و جهانی است که ثبات در خاورمیانه، جادهای است که لزوماً از قلب تهران میگذرد.
