هورخبر – جنگ ۴۰ روزه، تنها یک تقابل سخت میان نیروهای نظامی نبود؛ این نبرد یک نبرد وجودی میان دو جهان بود، جهان استکبار که با جنگ‌های روانی و ترویج بیگانگی با خود می‌خواست ایران را به یک جزیره بدون هویت تبدیل کند و جهان ایران که در برابر این موج عظیم ضدیت، ایستادگی کرد. این ۴۰ روز دقیقاً در زمانی رخ داد که بخشی از نسل جوان در میان هیاهوی فضای مجازی و روایت‌های ساختگی دچار نوعی ضدیت ناخودآگاه با وطن شده بودند نسلی که گاهی مرز میان آزادی و بی‌ریشگی را گم کرده بود.

اما این جنگ همان‌گونه که انتظار نمی‌رفت عمل جراحی هویتی را انجام داد. وقتی سایه‌ی تهدید آمریکا و رژیم صهیونیستی بر آسمان کشور سنگینی کرد تمام آن شعارهای مدرنیته‌ی کاذب و غرب‌گرایی بی‌هدف در برابر حقیقت بزرگ امنیت ملی فرو ریخت. جوانان دیدند که وقتی صحبت از بقای سرزمین است دیگر نه لایف‌استایل‌های جهانی معنا دارند و نه هویت‌های فرامرزی در آن لحظه تنها چیزی که می‌توانست سپر دفاعی باشد عشق به خاک بود.

جنگ ۴۰ روزه به جوانان درس عشق واقعی را داد؛ درسی که در کتاب‌های درسی پیدا نمی‌شد این جنگ به آن‌ها آموخت که ایران‌پرستی نه یک ادعای سیاسی یا یک سنت قدیمی بلکه یک غریزه بقا و منبع قدرت است آن‌ها دریافتند که ضدیت با وطن تنها راهی برای مدرن بودن نیست بلکه مسیری مستقیم به سوی آسیب‌پذیری و فراموشی است این نبرد مرز میان شهروند جهانی بی‌هویت و ایران با اصالت را مشخص کرد در نهایت این ۴۰ روز، یک ازگشت بزرگ به خانه بود. جنگ به جوانان آموخت که عشق به وطن در گرو شناخت دشمن است. آن‌ها فهمیدند که وقتی دشمن هویت شما را هدف قرار داده بهترین راه مبارزه تثبیت ریشه‌ها است. این جنگ نسل شکاک را به نسلی که به اعتمادبه‌نفس و خودباور تبدیل کرد نسلی که فهمید برای رسیدن به آینده ابتدا باید بر خاک گذشته ایستاد اکنون ایران نه فقط یک سرزمین بلکه یک میراث حیات است که در قلب جوانان بیدار دوباره زنده شده است.