هورخبر – در حالی که نبرد کنونی به نقطه‌ی عطف خود رسیده، رژیم صهیونیستی با تغییر میدان از جبهه‌ی نظامی به اتاق‌های مهندسی ادراک در تلاش است تا با کلیدواژه‌های فریبنده‌ای همچون اقدام فوری و تنها راه باقی‌مانده، افکار عمومی و متحدان خود را به سوی یک قمار نامتعارف سوق دهد. نمود عینی این مهندسی ادراک را می‌توان در حمله به زیرساخت‌های استراتژیک فولاد در اصفهان و خوزستان مشاهده کرد؛ اقدامی که فراتر از یک تخریب فیزیکی، در واقع قطعه‌ای از پازل جدید ارتش صهیونیستی برای خروج از بن‌بست کنونی است.

بر اساس هشدارهای صریح نهادهای امنیتی ایران، تل‌آویو با اجرای این عملیات روانی سیستمی، قصد دارد گزاره‌ی ضربه جراحی‌گونه را به عنوان تنها مسیر خروج از بحران معرفی کند تا بر شکست‌های میدانی خود سرپوش بگذارد. این در حالی است که تجاوز به شاهرگ‌های صنعتی ایران نه از موضع قدرت، بلکه واکنشی هیستریک به فروپاشی لایه‌های دفاعی و امنیت روانی در جبهه‌ی داخلی رژیم صهیونیستی است؛ آن‌ها با هدف‌گیری صنایعی که پیش‌ران بازسازی توان دفاعی ایران پنداشته می‌شوند مذبوحانه برای بازپس‌گیری پرستیژ از دست‌رفته‌ی خود تقلا می‌کنند.

اما این تقلا برای اعتبار در لایه‌های عمیق‌تر ریشه در یک کابوس استراتژیک دارد که ترس عمیق از ترک ناگهانی صحنه توسط دولت ترامپ و تنها ماندن در برابر اراده‌ی پولادین ایران است. صهیونیست‌ها با بزرگ‌نمایی گزینه‌های نامتعارف و هدف قرار دادن صنایع مادر به دنبال وادارسازی واشنگتن به ماندن در معرکه هستند. با این حال این قمار نتیجه‌ای معکوس به همراه دارد؛ چرا که ورود به فاز انهدام زیرساخت‌های مدنی عملاً دست تهران را برای پاسخ‌های متقارن و درهم‌کوبیدن آینده‌ی صنعتی و تکنولوژیک متحدان منطقه‌ای آمریکا باز گذاشته است. واکنشی که تهران در اجرای بی‌کم‌وکاست آن کمترین تردیدی نخواهد داشت و ثابت می‌کند آنچه در اصفهان و خوزستان رخ داد نه یک اقدام جراحی‌گونه بلکه فریاد موجودیتی است که در لبه‌ی پرتگاه انزوا برای بقای خود به سیم آخر زده است.