امروز طرف هاي اذان مغرب كه در یک گروه واتس آپ داشتم پست ها را بررسی می کردم به يك پیام کارشناسی از خانم کولايي برخوردم كه عين آنرا مي آورم

 الهه کولایی در گفت وگو با جماران:

نوع رابطه روسیه با ایران به شدت مذاکرات لوزان 2 و نتایج آن وابسته است/ نه چین و نه روسیه شتابی برای پایان دادن به بحران هسته ای ندارند… حل بحران هسته ای،آمریکارادربخش هایی برای نزدیک کردن خودبه ایران،وارد رقابت با روسیه می کند، و این چیزی نیست که باب میل روسیه وحتی چین باشد،به همین خاطر محکم برای موفقیت گفتگوها تلاش نمی کنند…(درراستای سخن الهه کولایی،کارشناس روابط ایران وروسیه)

متعاقبا بنده هم دو جواب ذیل را ارائه دادم.

اولا: روسيه هرچه قدرت بگیرد جهان از يكجانبه گرایی امپرياليستي آمريكا دور مي شود و هرچه تعداد بازيگران بیشتر بشوند وضع بهتر خواهد شد.

دوما: اين نظم جديد كه منجر به سست شدن رژيم يكجانبه گرایی در جهان مى شود خود به خود منجر خواهد شد داربست تحریم ها فروپاشی شوند به نفع غرب خواهد بود که حتما از ۵+۱نتيجه بگيرد چون در غیر اينصورت معلوم نيست آمريكا تاكي و تاكجا اروپا را به دنبال خود خواهد داشت.

چون در نظم جدید بین الملل تعدد بازیگران سبب خواهد شد فعالیت و حيات بازيگرى از اروپا سلب شود که من با نظر خانم کولايي کاملا موافقتي ندارم.

و اي كاش دستگاه ديپلماسى کشور قدر این تحول جهشى را در عرصه روابط بین الملل درک نماید و سعی وافر داشته باشد که با تصمیمات بخردانه در راستای نزديك شدن به روح زمانه حرکت کند.

البته بنده يك اعتقاد راسخ ديگر دارم که در تحليل سخنان رهبري در پيام نوروزي اش اشاره نمودم و آن هم شنيدن حرف واحد از طرف مسئولين و جناح هاي سياسي درون كشور در مورد برون رفت از بحران تحريم هاست كه ناشي از برقراري حس زيباي همدلي و هم زباني است.